Naar menu gaan
Fons Jansoone

Fons Jansoone

Over Fons Jansoone

Geboren op 20/04/1923

Overleden op 12/06/2015

Op 20 april 1923 zag de Fons het levenslicht.
Hij kwam als jongste terecht in een gezin met 10 kinderen. Zijn moeder had 12 broers, die altijd samen ten huize Jansoone zaten, waardoor er steeds leven in de brouwerij was.
Hij zat van kleins af aan al vol deugnieterij en door zijn vele streken was hij niet de lieveling van grootmoeder. Deze was zo boos op hem dat iedereen een crème glaceke kreeg behalve hij. Hij nam dan zijn katapult en schoot heel gewoon een bol van zijn broer zijn crème glace.
Op 8 jarige leeftijd kwam Fonske op plaatsen waar hij niet moest zijn en sukkelde in de beerput. Gelukkig had hij toen nog heel veel haar zodat zijn nonkels hem er zo konden uittrekken.
Rond zijn 13 jaar wou hij mee gaan dansen met zijn zussen maar dat zagen zij niet zitten. Hij vond het dan maar dood normaal om alle haken en ogen uit de rokken te knippen.
Hij probeerde dan maar bij zijn broers en nonkels. Hij nam uit het café dat zijn moeder toen uitbaatte, sigaretten om te geven aan hen en zo populair te zijn.
Op een dag moest hij de duiven van zijn vader wegbrengen en nam stiekem de fiets van hem. Onderweg sukkelde de duivenkeef tussen de wielen en ging hij over kop. Aan de fiets was niets meer goed. Hij had hem dan maar stilletjes terug weggezet. Maar toen zijn vader later de fiets wou gebruiken wist hij direct dat Fonske de dader was en riep “das precies nen kakkendoor waar ik op zit”.
Toen hun huis afbrandde en de familie geen onderdak meer had trokken ze naar de pastoor. Omdat ze niet katholiek waren kregen ze niet direct een woonst maar mochten allemaal in de schuur slapen. “Daar werd ons bed opgemaakt met een riek”, omdat dit alleen uit stro bestond, zei hij altijd als hij hierover sprak.
Op 14 jarige leeftijd is hij beginnen werken. Eerst in een melkerij om later bij Ooms als paswerker te beginnen. Dit vertelde hij iedere keer als we daar voorbij reden. Zelfs de kleinzonen zeggen nu nog “hier heeft onze bompa gewerkt”.
Toen hij 17 jaar was brak de oorlog uit en werd hij opgepakt om in Duitsland te gaan werken. Toen hij een paar dagen verlof kreeg ging hij niet meer terug. Maar uit grote schrik is hij dan terug gegaan om na een aantal maanden te vluchten naar Frankrijk. Bij zijn terugkomst na de oorlog ging hij in het cafe waar nonkels en broers zaten en trakteerde hier een pint. Tot grote ergernis van de café baas wou hij betalen met geld dat geen waarde meer had. Het oude geld was door iedereen ingeruild door een maatregel van Ghut.
Na de oorlog werd hij kasseier bij “den tram” en zette dit verder aan de Stad Antwerpen waar hij bleef tot aan zijn pensioen. In zijne vrije tijd was hij bij de fanfare waar hij op de grote trom sloeg. Zelfs met zijn hand sloeg hij erop, na het wegvliegen van zijn trommelstok.
Op 28 jarige leeftijd stapte hij in het huwelijksbootje maar dit geluk was van korte duur. Hij was na 10 jaar al weduwenaar.
Later leerde hij “zijn Cor” kennen. Toen ze voor de eerste keer afspraken droeg hij een chique pardessus en een nieuwe hoed. Toen ze trouwde kwam aan het licht dat hij deze op afbetaling had gekocht in de Innovation. Corry moest de afbetaling hiervan nog verder zetten.
Corry had al een dochtertje, Patricia, die hij aanzag als zijn eigen dochter. Samen kregen ze nog een zoon, Ronald. Zijn kinderen kwamen op altijd op de eerste plaats.
Ze woonden eerst samen op het Kiel en kochten later een huis in Polderstad, waar iedereen hem kende door zijn fratsen en deugnieterij. Hij was graag gezien en ieder kind stopte omdat ze een koekje kregen van de Fons.
Fons was trouwe supporter en medewerker van “den Antwerp”. Ook daar hield hij zich bezig met de jeugd. Jan en klein pierke kende daar Mr Jansoone of Fons met de wonderspons. Ook daar kon hij het niet laten om de jongens te plagen.
Glunderen deed Fons met de geboorte van zijn kleinzonen, Mitch en Jorryd, waar hij enorm trots op was. Hier kon hij voetballers van maken. Hij was de ideale bompa want daar kon hij zich uren mee bezig houden, tot groot jolijt van deze rakkers. Hij maakte zelfs een biljart voor de jongens en had een abonnement van de zoo zodat hij regelmatig met zijn “vrienden”, want zo noemde hij zijn kleinzonen, kon gaan.
Toen ze hun huis verkochten in Polderstad gingen ze naar de Antwerpse Steenweg en kwamen ze terecht ik Klein Heide. Ook hier kende ze allemaal de Fons. Als hij maar iemand voor de zot kon houden of iemand kon doen lachen dan was hij gelukkig.
Maar dan begon het mis te lopen. Hij werd stiller en stiller. Vond zijn woorden niet meer om zijn eindeloze verhalen te vertellen. Stond ’s nachts op en kleedde zich aan om te gaan eten. Dit werd voor Corry allemaal te zwaar en moest hij naar een woon en zorg centrum waar hij zijn laatste jaren heeft doorgebracht. En zelfs daar had hij nog altijd die deugnieterij in zijn ogen. Hij kon het misschien niet meer zeggen maar kon het wel laten blijken.
Tot op de dag van zijn overlijden was hij daar ook door iedereen graag gezien.

Rouwbrief

Beheerder

Gielis-Veremans Rouwcentrum
Kioskplaats 48-50,
2660 Hoboken
03/827 56 39
http://www.gielis-veremans.be/

Condoleer, vertel een verhaal, deel een anekdote of beschrijf wat Fons voor je betekende.

Upload video
  • Bart Gielis-Veremans

    In Memoriam

Condoleer, vertel een verhaal, deel een anekdote of beschrijf wat Fons voor je betekende.

Upload video

Je beeldscherm is te klein om een pagina te maken.

Terug